Carmiña Vacaloura

Hai dúas clases de persoas: as que ven esta chapa e pensan “que insecto máis raro”… e as que automaticamente escoitan na cabeza “Este é o conto de Carmiña Vacaloura…”.

Se es das segundas, xa sabes perfectamente de que vai isto.

“Carmiña Vacaloura” foi unha desas cousas marabillosas e inexplicables que pasaron polo Xabarín Club nos 90: unha canción entre psicodélica, inquietante e absolutamente inesquecible. Medio Galicia quedou fascinada. A outra metade, un pouco traumatizada. E honestamente? Iso tamén era maxia.

A chapa recolle toda esa enerxía rara e brillante dunha época na que a televisión infantil galega podía permitir cousas delirantes, vangardistas e completamente fóra de norma. Maestro Reverendo, Julián Hernández, Víctor Coyote… aquilo non era unha broma.

Levala é un pequeno acto de memoria xeracional. Un “eu tamén estaba aí”, merendando diante da TVG mentres soaban cancións que non se parecían a nada máis.

E si: segue sendo rarísima.

Por iso segue molando tanto.