Valle Inclán
Barbas imposibles, lentes redondas e un cranio privilexiado. Valle-Inclán tiña unha pinta difícil de superar e unha lingua aínda máis afiada. A nosa pequena reverencia, con bastante retranca, a un dos grandes personaxes das nosas letras.
Se Valle-Inclán fose unicamente un escritor extraordinario, xa teriamos motivos de sobra para facerlle unha chapa.
Pero é que ademais era Valle-Inclán.
Barba de profeta, lentes redondas, capa, melena, un carácter do demo e unha biografía na que por momentos custa saber onde remata a realidade e onde comeza o personaxe. Poucos escritores traballaron tanto a súa propia lenda.
E despois, claro, están os libros.
O esperpento, Luces de bohemia, Max Estrella, as Sonatas, ese gusto marabilloso por deformar a realidade ata conseguir que se parecese aínda máis á realidade...
Para esta chapa quixemos afastarnos un pouco do retrato solemne de señor importante da literatura. Valle-Inclán pedía outra cousa. Así que recuperamos unha expresión imposible de ler sen pensar no seu universo: CRANIO PRIVILEXIADO, ben grande, xunto a unha desas caras que non precisan nome debaixo.
Unha chapa para xente de letras, profes, devotos do esperpento e calquera que algunha vez pensase que chamar a alguén cranio privilexiado é moitísimo máis satisfactorio que dicir simplemente que é listo.
Don Ramón estaría, probablemente, en desacordo con todo isto.
A nós tamén nos parece ben.