Chapa Virxinia

“Proust a mí, que soy Virginia.” Ao principio soa rara. Logo fai clic. Porque non está feita para explicarse, senón para xogar. Coa literatura, cos nomes propios, coa identidade lectora e con ese pracer tan especial de mesturar autoras e autores, tempos e referencias, como quen fai unha lista imposible de lecturas.

Esta chapa cruza dous universos enormes. Por unha banda, Virginia Woolf, coa súa escrita, a súa mirada e o seu lugar incuestionable na historia da literatura. Pola outra, Proust, convertido aquí case nun xesto, nun ofrecemento, nunha declaración libresca. “Proust a mí” soa a brindis, a dedicatoria, a amor polos libros. “Que soy Virginia” péchao con ironía, orgullo e xogo identitario.

Non é unha chapa para explicar. É unha chapa para recoñecerse. Para lectoras voraces, para profesorado de literatura, para xente á que lle gusta que unha frase non se esgote á primeira.

Unha chapa para ti, que tamén eres Virxinia.