Pippi con gato

Moito antes de que se puxesen de moda palabras como empoderamento, independencia ou romper moldes, apareceu unha nena pelirroxa con dúas trenzas imposibles e unha casa na que ninguén lle dicía a que hora tiña que deitarse.

E conquistounos.

Porque Pippi Mediaslongas non era a protagonista perfecta. Era un furacán. Equivocábase, improvisaba, dicía o que pensaba e tiña unha habilidade extraordinaria para poñer todo patas arriba.

Nesta chapa aparece nun deses momentos tranquilos que tamén tiña de cando en vez, compartindo escena cun gato que parece ter collido demasiadas confianzas. Unha imaxe agarimosa, si, pero tamén unha pequena cápsula de nostalxia para quen medrou vendo as súas aventuras na televisión.

Hai personaxes que lembramos porque formaron parte da nosa infancia. E despois están os que, cando volvemos a eles de adultos, nos gustan aínda máis.

Pippi pertence claramente a ese segundo grupo.

Porque, sendo sinceras, se hoxe aparecese unha nena que vive soa, cuestiona todas as normas absurdas e fai exactamente o que considera xusto, probablemente seguiría escandalizando á mesma xente.

E iso encántanos.